Uczta Paschalna

Największe święto Paschę, Żydzi zawsze obchodzili w pierwszą wiosenną pełnię księżyca. Nieważny był konkretny dzień tygodnia, tylko było ważne czy księżyc jest w całej okazałości na niebie. W roku śmierci Jezusa z Nazaretu, ta pełnia księżyca przypadała w nocy z czwartku na piątek. Noc pożegnania Jezusa z uczniami jest nocą paschalną Narodu Wybranego. Tak w swojej koncepcji teologicznej przedstawiają to trzej Ewangeliści, Marek, Mateusz i Łukasz. Uczta paschalna Narodu Wybranego to ustanowione przez Boga święto, na pamiątkę wyjścia z Egiptu, przejścia przez Morze Czerwone ku Ziemi Obiecanej. Pierwsza wieczerza paschalna, ta w Egipcie, była spożywana w pośpiechu ponieważ wszyscy mieli wyruszyć na pustynię, by oddać cześć jedynemu Bogu.

W czasach Jezusa uczta rozpoczynała się po zachodzie słońca i przeciągała się do północy, a nawet i dłużej. Przebieg tego posiłku miał bardzo uroczysty charakter. Przewodniczył jej najstarszy w rodzie lub najwyższy rangą w danym zgromadzeniu. On rozpoczynał wieczerzę modlitwą dziękczynną i odmawiał błogosławieństwo nad tak zwanym pierwszym kielichem. Przy napełnianiu drugiego kielicha najmłodszy w zgromadzeniu zadawał zawsze to samo pytanie: Dlaczego ta noc tak bardzo różni się od innych nocy? Co znaczy ten obrzęd, który dzisiaj wypełniamy? Następowało wtedy opowiadanie przewodniczącego o nocy, w której Izrael doświadczył opieki Bożej. Rozpoczynał je słowami Byliśmy niewolnikami faraona w Egipcie i tej właśnie nocy wyprowadził nas Wszechmocny mocną ręką i wyciągniętym ramieniem. Najstarszy wśród zgromadzonych opowiadał dalej o przejściu przez Morze Czerwone i o pobycie na pustyni, o tym jak Bóg przez Mojżesza zawarł Przymierze na Synaju z Izraelitami przypieczętowane umową, której treść można streścić w słowach. Ja Bóg daję wam swoją opiekę, a wy w zamian przestrzegajcie dziesięciu praw wypisanych na kamiennych tablicach. Przewodniczący tak jak jego przodkowie, przekazywał słowa spisane w późniejszym czasie w Księdze Wyjścia. W ciągu całej wieczerzy odmawiano błogosławieństwa nad czterema kielichami i śpiewano psalmy. W czasie uczty uroczyście i z czcią łamano i rozdawano przaśny (niekwaszony) chleb. Stąd jedna z nazw tej wieczerzy "łamanie chleba".

Wiele szczegółów zawartych w Ewangeliach wskazuje, że Jezus nadał nowy wymiar wieczerzy paschalnej. Podając uczniom po modlitwie dziękczynnej, połamany przaśny chleb wypowiedział słowa "TO JEST MOJE CIAŁO". Podobnie wypowiedział słowa nad kielichem wina "TO JEST MOJA KREW PRZYMIERZA". Są to słowa konsekracji chleba i wina, które stają się Ciałem i Krwią Jezusa, ciałem, które umrze i krwią, która zostanie przelana. W przekazach tradycji chrześcijańskiej zauważano związek słów Jezusa, ze słowami Mojżesza, który dziękując Bogu za łaskę Przymierza na Synaju, wylał krew ofiarnego wołu na zgromadzony lud mówiąc Oto krew Przymierza, które Jahwe zawarł z nami. Krew ofiarna uświęcała Przymierze zawarte przez Boga z ludźmi. W czasie Ostatniej Wieczerzy, zgodnie z relacją synoptyków, krwią uświęcającą Nowe Przymierze jest krew Jezusa. Apostołowie pijąc tę krew stają się uczestnikami nowej rzeczywistości jaką niesie Chrystus. Jezus w tym momencie zapowiadał to, co ma nastąpić, czyli swoją śmierć na krzyżu. Jego Eucharystyczne gesty można uznać za czynności prorockie zapowiadające wypełnienie tej ofiary z Wieczernika na krzyżu. Apostołowie, którzy jedli i pili Ciało i Krew Przymierza realnie uczestniczyli w zawieranym Przymierzu. Dokładnie tak samo jak zgromadzony wokół ołtarza lud żydowski u stóp góry Synaj. Naród ten składał ofiarę, by przeprosić Boga za kult jaki oddawali bożkom i inne odstępstwa. Jezus ofiarowując swoją krew składa Bogu ofiarę za grzechy wszystkich ludzi.